Einde der wereld

Einde der Wereld behoort net als Parachutisten en Landschap met kerncentrale tot de late werken van Carel Willink (1900-1983). In negentien apocalyptische schilderijen laat hij de moderne wereld van oorlog, techniek en wetenschap laat botsen met de oude beschaving. Het verleden is hierbij altijd de verliezer. Hier eindigt een bergweg abrupt in een afgrond; houten dwarsbalken aan het einde van de weg versperren de doorgang – of is er al iemand doorheen gegaan? Links in de verte ligt een stad waaruit grote rookwolken opstijgen. De grauwe bruine, grijze en blauwe tinten geven de voorstelling een trieste aanblik. Het ontbreken van mensen of dieren versterkt het dreigende gevoel. Willinks kenmerkende manier om stenen en rotsen af te beelden – met het paletmes – is duidelijk te herkennen. Willinks fascinatie voor de bestseller Untergang des Abendlandes (1918-1922) van cultuurfilosoof Oswald Spengler (1880-1936) – dat hij als student las – beïnvloedde deze serie late werken. Spenglers thema’s als ‘vooruitgang brengt verval’ en ‘de westerse beschaving is stervende’ zijn hierin hoofdonderwerp.