Landschap met vechtenden

In zijn zoektocht naar onvergankelijkheid maakte Carel Willink (1900-1983) vanaf midden jaren 1930 een serie landschappen waarin de schoonheid van de ongerepte natuur centraal staat en de mens ondergeschikt is. Contrasterend in de landschappen zijn de dode bomen en takken die hij in de klassiek aandoende composities plaatste, als symbolen van de vergankelijkheid. Naarmate de jaren 1930 vorderden, werden ook Willinks wolkenluchten steeds dreigender. Daarom werd hij wel gezien als ‘onheilsprofeet’, iets wat hijzelf nogal belachelijk vond. Voordat hij aan dit grote doek Landschap met vechtenden begon, maakte hij meerdere schetsen, waarvan Museum MORE er ook één bezit. Het landschap is overweldigend met het weidse uitzicht en de dreigende wolkenlucht; je zou de vechtende mannen bijna over het hoofd zien. Maar als je goed kijkt zie je dat de ene man de ander stevig bij de keel grijpt. De voorstudie lijkt een moment later te tonen: de ene man ligt op de grond, de ander zit op een rots. Zou hij zijn daden overdenken?