Landschap met zeven beelden

In Carel Willinks (1900-1983) verstilde Landschap met zeven beelden staan twee rijen sculpturen langs een klein weggetje. Een glimp van een stad op de achtergrond, onder een blauwe lucht. Willink schilderde het werk in 1941, de Tweede Wereldoorlog was in volle gang. De verweerde standbeelden, symbolen van een verdwenen beschaving, staan verlaten in grote leegte. Willink schreef later: ‘Een zonnig landschap, eertijds symbool voor pastorale vredigheid, kan een onverdraaglijke dreiging vormen.’ Halverwege de jaren 30 verschijnen klassieke beelden op Willinks doeken, altijd in een onverwachte omgeving neergezet. De sculpturen die hij hier afbeeldde, baseerde hij op foto's die hij zelf maakte van klassieke standbeelden bij het Neues Palais in Berlijn en in de tuin van het Rijksmuseum. In de verte zijn de twee torens van de Mozes en Aäronkerk bij het Amsterdamse Waterlooplein zichtbaar.