Parachutisten

In 1971 schilderde Carel Willink (1900-1981) deze parachutisten, die vanuit een stormachtige wolk op de rotsen lijken te storten. Doordat het landschap en de wolkenlucht het grootste gedeelte van het doek in beslag nemen, lijkt de sprong nog indrukwekkender. Tussen de rotsen ligt een autokerkhof van verlaten auto’s en bussen, wat bijdraagt aan de grimmige sfeer. In 1950, twintig jaar voordat hij dit werk schilderde, zei Willink: ‘Het is de confrontatie met de nooit geruststellende, nooit geheel kenbare verschijningswereld, waarin het kleinste en meest vertrouwde voorwerp plotseling een vreesaanjagend ongrijpbaar “ding” kan worden, een wereld, vreemd en afschuwelijker in haar hooghartige geslotenheid dan de benauwendste angstdroom.’ Over de vermeende pessimistische blik in Willinks schilderijen is veel geschreven. Vaak is verondersteld dat hij met zijn dreigende en unheimische werk uit de ‘bange jaren 30’ het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog voorvoelde, iets wat door de schilder zelf altijd is ontkend. Ook na de oorlog verdwenen de donkere wolken niet van Willinks schilderijen. De schilder kon zijn gevoel van onzekerheid en vergankelijkheid niet meer loslaten.