Stadsplein

Voor architectuur heeft Carel Willink (1900-1983) altijd een voorliefde gehad. Het was ook de reden dat hij Bouwkunde ging studeren in Delft. Hij was in het bijzonder geïnteresseerd in de 19de-eeuwse neoclassicistische bouwstijl. Op zijn reizen fotografeerde en schetste Willink gebouwen, die later weer verschenen in zijn schilderijen. Nooit in de oorspronkelijke combinatie met het landschap of de stedelijke omgeving, maar in een geconstrueerde werkelijkheid met een sterk vervreemdend effect. Op dit werk uit 1958 doemen twee klassieke gebouwen op aan weerszijden van een brede weg. Waarschijnlijk zien we links het Panthéon, de ‘tempel’ waar sinds 1885 beroemde Fransen begraven worden. We zijn in een schijnbaar tijdloos Parijs, een van Willinks lievelingssteden. De blik van de kijker volgt de grote straat die leidt naar een lagergelegen gedeelte van een stad. Heel in de verte zien we iets dat lijkt op drie witte basiliektoppen van de Sacré-Coeur, dichterbij mogelijk de koepel van het 17de-eeuwse Hôtel des Invalides. Lantaarnpalen herinneren ons aan een moderner bestaan. Een dreigende onweerslucht komt aanrollen in deze desolate, lege stad: geen vegetatie, geen mensen te zien, alleen maar koude stenen.