Vrouwelijk naakt

In de winter van 1926-1927 bracht Carel Willink (1900-1983) enkele maanden door in Parijs, waar hij werkte op het leerlingenatelier van Henri Le Fauconnier (1881-1945). Deze invloedrijke Franse avant-gardekunstenaar had enkele jaren in Nederland gewoond en onderhield contacten met artistieke koplopers zoals Vasili Kandinsky (1866-1944). De jonge Willink kon zich in Parijs laven aan de nieuwste tendensen in de kunst. Hier ontstond een reeks naakttekeningen in simpele lijnen, die in stijl zeer doet denken aan Pablo Picasso’s (1881-1973) neoclassicisme. Deze terugkeer naar klassieke tradities, met inspiratiebronnen uit de oudheid en renaissance, werd in de jaren 1920 door meer kunstenaars omarmd. Willinks aanpak sloot hierbij aan en zijn tekeningen van toen markeren een overgang in zijn oeuvre naar een meer figuratieve benadering. Het naakt bleef een onderwerp in Willinks werk. Zo heeft de kunstenaar zijn vier echtgenotes Mies van der Meulen (1900-1988), Wilma Jeuken (1905-1960), Mathilde de Doelder (1938-1977) en Sylvia Quiël (1944) door de jaren heen naakt geschilderd. Niet op een erotische manier, het zijn eerder objectieve, precieze weergaven van hun lichamen. Ook zijn de vrouwen niet in alle gevallen herkenbaar. Willinks eerste echtgenote, Mies van der Meulen, wilde bijvoorbeeld niet herkenbaar naakt worden geschilderd, omdat zij vreesde dat zij anders ontslagen zou worden als leerkracht. Willink schilderde op haar verzoek een ander hoofd op haar lichaam.